श्यामाच्छबलं प्रपद्ये शबलाच्छ्यामं प्रपद्येऽश्व इव रोमाणि विधूय पापं चन्द्र इव राहोर्मुखात्प्रमुच्य धूत्वा शरीरमकृतं कृतात्मा ब्रह्मलोकमभिसंभवामीत्यभिसंभवामीति॥१॥
śyāmācchabalaṁ prapadye śabalācchyāmaṁ prapadye'śva iva romāṇi vidhūya pāpaṁ candra iva rāhormukhātpramucya dhūtvā śarīramakṛtaṁ kṛtātmā brahmalokamabhisaṁbhavāmītyabhisaṁbhavāmīti ||1||
Из тьмы я прихожу к свету; из света я прихожу к тьме. Стряхивая зло, как конь стряхивает пыль со своей шерсти, освобождаясь от тела, как луна освобождается от уст Раху, я исполняю все цели и обретаю несотворенный Мир Брахмана. (1)