इमाः सोम्य नद्यः पुरस्तात्प्राच्यः स्यन्दन्ते पश्चात्प्रतीच्यस्ताः समुद्रात्समुद्रमेवापियन्ति समुद्र एव भवति ता यथा तत्र न विदुरियमहमस्मीयमहमस्मीति॥१॥
एवमेव खलु सोम्येमाः सर्वाः प्रजाः सत आगम्य न विदुः सत आगच्छामह इति त इह व्याघ्रो वा सिहो वा वृको वा वराहो वा कीटो वा पतङ्गो वा दशो वा मशको वा यद्यद्भवन्ति तदाभवन्ति॥२॥
imāḥ somya nadyaḥ purastātprācyaḥ syandante paścātpratīcyastāḥ samudrātsamudramevāpiyanti samudra eva bhavati tā yathā tatra na viduriyamahamasmīyamahamasmīti ||1||
evameva khalu somyemāḥ sarvāḥ prajāḥ sata āgamya na viduḥ sata āgacchāmaha iti ta iha vyāghro vā siho vā vṛko vā varāho vā kīṭo vā pataṅgo vā daśo vā maśako vā yadyadbhavanti tadābhavanti ||2||
Эти реки, мой дорогой, текут — восточная на восток, а западная на запад. Они берут начало из моря и впадают в море. Так же, как эти реки, пока они в море, не знают: «Я — эта река» или «Я — та река», «Точно так же, мой дорогой, все эти существа, хотя они и произошли от Чистого Бытия, не знают, что они произошли от Чистого Бытия. Кем бы ни были эти существа, здесь, в этом мире — тигром, львом, волком, кабаном, червем, мухой, комаром или москитом, тем они становятся снова. (1-2)
स य एषोऽणिमैतदात्म्यमिद सर्वं तत्सत्य स आत्मा तत्त्वमसि श्वेतकेतो इति भूय एव मा भगवान्विज्ञापयत्विति तथा सोम्येति होवाच॥३॥
sa ya eṣo'ṇimaitadātmyamida sarvaṁ tatsatya sa ātmā tattvamasi śvetaketo iti bhūya eva mā bhagavānvijñāpayatviti tathā somyeti hovāca||3||
«Теперь, то, что есть тонкая сущность, — в нем все существующее имеет свое Я. Это Истина. Это Я. Это ты, Шветакету». «Пожалуйста, почтенный господин, дай мне дальнейшие наставления», — сказал сын. «Да будет так, мой дорогой», — ответил отец.