अथ होवाचोद्दालकमारुणिं गौतम कं त्वमात्मानमुपास्स इति पृथिवीमेव भगवो राजन्निति होवाचैष वै प्रतिष्ठात्मा वैश्वानरो यं त्वमात्मानमुपास्से तस्मात्त्वं प्रतिष्ठितोऽसि प्रजया च पशुभिश्च॥१॥
अत्स्यन्नं पश्यसि प्रियमत्त्यनं पश्यति प्रियं भवत्यस्य ब्रह्मवर्चसं कुले य एतमेवमात्मानं वैश्वानरमुपास्ते पादौ त्वेतावात्मन इति होवाच पादौ ते व्यम्लास्येतां यन्मां नागमिष्य इति॥२॥
atha hovācoddālakamāruṇiṁ gautama kaṁ tvamātmānamupāssa iti pṛthivīmeva bhagavo rājanniti hovācaiṣa vai pratiṣṭhātmā vaiśvānaro yaṁ tvamātmānamupāsse tasmāttvaṁ pratiṣṭhito'si prajayā ca paśubhiśca||1||
atsyannaṁ paśyasi priyamattyanaṁ paśyati priyaṁ bhavatyasya brahmavarcasaṁ kule ya etamevamātmānaṁ vaiśvānaramupāste pādau tvetāvātmana iti hovāca pādau te vyamlāsyetāṁ yanmāṁ nāgamiṣya iti ||2||
Затем он сказал Уддалаке, сыну Аруны: «О Гаутама, на ком ты медитируешь как на Я?» «Только на земле, почтенный царь», — ответил он. «Я, на котором ты медитируешь», — сказал царь, — «есть Я Вайшванара, называемое Пратиштха (опора). Поэтому тебя поддерживают потомство и скот, и ты ешь пищу и видишь то, что приятно. Тот, кто таким образом медитирует на Я Вайшванара, ест пищу, видит то, что приятно, и имеет в своей семье славу Брахмана. Это, однако, только стопы Я. Конечно, твои стопы отсохли бы, если бы ты не пришел ко мне». (1-2)