अथ होवाच बुडिलमाश्वतराश्विं वैयाघ्रपद्य कं त्वमात्मानमुपास्स इत्यप एव भगवो राजन्निति होवाचैष वै रयिरात्मा वैश्वानरो यं त्वमात्मानमुपास्से तस्मात्त्व रयिमान्पुष्टिमानसि॥१॥
अत्स्यन्नं पश्यसि प्रियमत्त्यन्नं पश्यति प्रियं भवत्यस्य ब्रह्मवर्चसं कुले य एतमेवमात्मानं वैश्वानरमुपास्ते बस्तिस्त्वेष आत्मन इति होवाच बस्तिस्ते व्यभेत्स्यद्यन्मां नागमिष्य इति॥२॥
atha hovāca buḍilamāśvatarāśviṁ vaiyāghrapadya kaṁ tvamātmānamupāssa ityapa eva bhagavo rājanniti hovācaiṣa vai rayirātmā vaiśvānaro yaṁ tvamātmānamupāsse tasmāttva rayimānpuṣṭimānasi||1||
atsyannaṁ paśyasi priyamattyannaṁ paśyati priyaṁ bhavatyasya brahmavarcasaṁ kule ya etamevamātmānaṁ vaiśvānaramupāste bastistveṣa ātmana iti hovāca bastiste vyabhetsyadyanmāṁ nāgamiṣya iti||2||
Затем он сказал Будиле, сыну Ашватарашвы: «О Вайягхрападья, на ком ты медитируешь как на Я?» «Только на воде, почтенный царь», — ответил он. «Я, на котором ты медитируешь», — сказал царь, — «есть Я Вайшванара, называемое Райи (богатство). Поэтому ты богат и процветаешь, и ты ешь пищу и видишь то, что приятно. Тот, кто таким образом медитирует на Я Вайшванара, ест пищу, видит то, что приятно, и имеет в своей семье славу Брахмана. Это, однако, только мочевой пузырь Я. Конечно, твой мочевой пузырь лопнул бы, если бы ты не пришел ко мне». (1-2)