अथ होवाच जनशार्कराक्ष्य कं त्वमात्मानमुपास्स इत्याकाशमेव भगवो राजन्निति होवाचैष वै बहुल आत्मा वैश्वानरो यं त्वमात्मानमुपास्से तस्मात्त्वं बहुलोऽसि प्रजया च धनेन च॥१॥
अत्स्यन्नं पश्यसि प्रियमत्त्यन्नं पश्यति प्रियं भवत्यस्य ब्रह्मवर्चसं कुले य एतमेवमात्मानं वैश्वानरमुपास्ते संदेहस्त्वेष आत्मन इति होवाच संदेहस्ते व्यशीर्यद्यन्मां नागमिष्य इति॥२॥
atha hovāca janaśārkarākṣya kaṁ tvamātmānamupāssa ityākāśameva bhagavo rājanniti hovācaiṣa vai bahula ātmā vaiśvānaro yaṁ tvamātmānamupāsse tasmāttvaṁ bahulo'si prajayā ca dhanena ca||1||
atsyannaṁ paśyasi priyamattyannaṁ paśyati priyaṁ bhavatyasya brahmavarcasaṁ kule ya etamevamātmānaṁ vaiśvānaramupāste saṁdehastveṣa ātmana iti hovāca saṁdehaste vyaśīryadyanmāṁ nāgamiṣya iti ||2||
Затем он сказал Джане, сыну Саркаракши: «На ком ты медитируешь как на Я?» «Только на акаше, почтенный царь», — ответил он. «То Я, на котором ты медитируешь», — сказал царь, — «есть Вайшванара Я, называемое Бахула (полный). Поэтому ты полон потомства и богатства, и ты ешь пищу и видишь то, что приятно. Тот, кто таким образом медитирует на Вайшванара Я, ест пищу, видит то, что приятно, и имеет в своей семье славу Брахмана. Это, однако, только ствол Я. Несомненно, твой ствол был бы разрушен, если бы ты не пришел ко мне». (1-2)