अथ होवाचेन्द्रद्युम्नं भाल्लवेयं वैयाघ्रपद्य कं त्वमात्मानमुपास्स इति वायुमेव भगवो राजन्निति होवाचैष वै पृथग्वर्त्माऽत्मा वैश्वानरो यं त्वमात्मानमुपास्से तस्मात्त्वां पृथग्बलय आयन्ति पृथग्रथश्रेणयोऽनुयन्ति॥१॥
अत्स्यन्नं पश्यसि प्रियमत्त्यन्नं पश्यति प्रियं भवत्यस्य ब्रह्मवर्चसं कुले य एतमेवमात्मानं वैश्वानरमुपास्ते प्राणस्त्वेष आत्मन इति होवाच प्राणस्त उदक्रमिष्यद्यन्मां नागमिष्य इति॥२॥
atha hovācendradyumnaṁ bhāllaveyaṁ vaiyāghrapadya kaṁ tvamātmānamupāssa iti vāyumeva bhagavo rājanniti hovācaiṣa vai pṛthagvartmā'tmā vaiśvānaro yaṁ tvamātmānamupāsse tasmāttvāṁ pṛthagbalaya āyanti pṛthagrathaśreṇayo'nuyanti||1||
atsyannaṁ paśyasi priyamattyannaṁ paśyati priyaṁ bhavatyasya brahmavarcasaṁ kule ya etamevamātmānaṁ vaiśvānaramupāste prāṇastveṣa ātmana iti hovāca prāṇasta udakramiṣyadyanmāṁ nāgamiṣya iti||2||
Затем он сказал Индрадьюмне, внуку Бхаллави: «О Вайягхрападья, на ком ты медитируешь как на Я?» «Только на воздухе, почтенный царь», — ответил он. «Я, на котором ты медитируешь», — сказал царь, — «есть Вайшванара Я разнообразных путей (Притхагвартма). Поэтому дары приходят к тебе разными путями, ряды колесниц следуют за тобой разными путями, а ты ешь пищу и видишь то, что приятно. Тот, кто таким образом медитирует на Вайшванара Я, ест пищу, видит то, что приятно, и имеет в своей семье славу Брахмана. Однако это только прана Я. Несомненно, твоя прана покинула бы тебя, если бы ты не пришел ко мне». (1-2)