अथ होवाच सत्ययज्ञं पौलुषिं प्राचीनयोग्य कं त्वमात्मानमुपास्स इत्यादित्यमेव भगवो राजन्निति होवाचैष वै विश्वरूप आत्मा वैश्वानरो यं त्वमात्मानमुपास्से तस्मात्तव बहु विश्वरूपं कुले दृश्यते॥१॥
प्रवृत्तोऽश्वतरीरथो दासीनिष्कोऽत्स्यन्नं पश्यसि प्रियमत्त्यन्नं पश्यति प्रियं भवत्यस्य ब्रह्मवर्चसं कुले य एतमेवमात्मानं वैश्वानरमुपास्ते चक्षुष्ट्वेदात्मन इति होवाचान्धोऽभविष्यो यन्मां नागमिष्य इति॥२॥
atha hovāca satyayajñaṁ pauluṣiṁ prācīnayogya kaṁ tvamātmānamupāssa ityādityameva bhagavo rājanniti hovācaiṣa vai viśvarūpa ātmā vaiśvānaro yaṁ tvamātmānamupāsse tasmāttava bahu viśvarūpaṁ kule dṛśyate ||1||
pravṛtto'śvatarīratho dāsīniṣko'tsyannaṁ paśyasi priyamattyannaṁ paśyati priyaṁ bhavatyasya brahmavarcasaṁ kule ya etamevamātmānaṁ vaiśvānaramupāste cakṣuṣṭveadātmana iti hovācāndho'bhaviṣyo yanmāṁ nāgamiṣya iti||2||
Затем он сказал Сатьяяджне, сыну Пулуша: «О Прачинайогья, на ком ты медитируешь как на Я?» «Только на солнце, почтенный царь», — ответил он. «Я, на котором ты медитируешь», — сказал царь, — «есть Я Вайшванара, называемое Вселенской Формой (Вишварупа). Поэтому в твоей семье можно увидеть много и многообразное богатство — там готовы колесница и мулы, служанки и золотые ожерелья — и ты ешь пищу и видишь то, что приятно. Тот, кто таким образом медитирует на Я Вайшванара, ест пищу, видит то, что приятно, и имеет в своей семье славу Брахмана. Однако это только глаза Я. Несомненно, ты бы ослеп, если бы не пришел ко мне». (1-2)