सर्वं खल्विदं ब्रह्म तज्जलानिति शान्त उपासीत। अथ खलु क्रतुमयः पुरुषो यथाक्रतुरस्मिल्लोके पुरुषो भवति तथेतः प्रेत्य भवति स क्रतुं कुर्वीत॥१॥
sarvaṁ khalvidaṁ brahma tajjalāniti śānta upāsīta | atha khalu kratumayaḥ puruṣo yathākraturasmilloke puruṣo bhavati tathetaḥ pretya bhavati sa kratuṁ kurvīta ||1||
Все это есть Брахман. Из Него исходит вселенная, в Нем вселенная сливается и в Нем вселенная дышит. Поэтому человек должен медитировать на Брахмана со спокойным умом. Теперь, поистине, человек состоит из воли. Как он желает в этом мире, таким он становится, когда уходит отсюда. Пусть он с этим знанием в уме сформирует свою волю. (1)
मनोमयः प्राणशरीरो भारूपः सत्यसंकल्प आकाशात्मा सर्वकर्मा सर्वकामः सर्वगन्धः सर्वरसः सर्वमिदमभ्यत्तोऽवाक्यनादरः॥२॥
एष म आत्माऽन्तर्हृदयेऽणीयान्व्रीहेर्वा यवाद्वा सर्षपाद्वा श्यामाकाद्वा श्यामाकतण्डुलाद्वा एष म आत्माऽन्तर्हृदये ज्यायान्पृथिव्या ज्यायानन्तरिक्षाज्ज्यायान्दिवो ज्यायानेभ्यो लोकेभ्यः॥३॥
सर्वकर्मा सर्वकामः सर्वगन्धः सर्वरसः सर्वमिदमभ्यात्तोऽवाक्यनादर एष म आत्माऽन्तर्हृदय एतद्ब्रह्मैतमितः प्रेत्याभिसंभवितास्मीति यस्य स्यादद्धा न विचिकित्साऽस्तीति ह स्माह शाण्डिल्यः शाण्डिल्यः ॥४॥
manomayaḥ prāṇaśarīro bhārūpaḥ satyasaṁkalpa ākāśātmā sarvakarmā sarvakāmaḥ sarvagandhaḥ sarvarasaḥ sarvamidamabhyatto'vākyanādaraḥ ||2||
eṣa ma ātmā'ntarhṛdaye'ṇīyānvrīhervā yavādvā sarṣapādvā śyāmākādvā śyāmākataṇḍulādvā eṣa ma ātmā'ntarhṛdaye jyāyānpṛthivyā jyāyānantarikṣājjyāyāndivo jyāyānebhyo lokebhyaḥ ||3||
sarvakarmā sarvakāmaḥ sarvagandhaḥ sarvarasaḥ sarvamidamabhyātto'vākyanādara eṣa ma ātmā'ntarhṛdaya etadbrahmaitamitaḥ pretyābhisaṁbhavitāsmīti yasya syādaddhā na vicikitsā'stīti ha smāha śāṇḍilyaḥ śāṇḍilyaḥ ||4||
Тот, кто состоит из ума, чье тело тонко, чья форма легка, чьи мысли истинны, чья природа подобна акаше, чье творение в этой вселенной, кто лелеет все праведные желания, кто содержит все приятные запахи, кто наделен всеми вкусами, кто охватывает все это, кто никогда не говорит и кто не имеет тоски, — Он — мое Я в сердце, меньше рисового зерна, меньше ячменного зерна, меньше горчичного зерна, меньше просяного зерна; Он — мое Я в сердце, больше земли, больше средней области, больше небес, больше всех этих миров. (2-4)