अथ येऽस्य प्रत्यञ्चो रश्मयस्ता एवास्य प्रतीच्यो मधुनाड्यः सामान्येव मधुकृतः सामवेद एव पुष्पं ता अमृता आपः॥१॥
atha ye'sya pratyañco raśmayastā evāsya pratīcyo madhunāḍyaḥ sāmānyeva madhukṛtaḥ sāmaveda eva puṣpaṁ tā amṛtā āpaḥ ||1||
Западные лучи солнца — западные соты. Стихи Саманы — пчелы. Самаведа — цветок. Вода — нектар.
तानि वा एतानि सामान्येत सामवेदमभ्यतपस्तस्याभितप्तस्य यशस्तेज इन्द्रियं वीर्यमन्नाद्यरसोऽजायत॥२॥
tāni vā etāni sāmānyeta sāmavedamabhyatapastasyābhitaptasya yaśasteja indriyaṁ vīryamannādyaraso'jāyata||2||
Саманы нагрели Самаведу. Из нее, нагретой таким образом, вышли — как ее суть — слава, сияние, сила чувств, мужественность и пища, которая съедается. (2)
तद्व्यक्षरत्तदादित्यमभितोऽश्रयत्तद्वा एतद्यदेतदादित्यस्य परं कृष्ण रूपम्॥३॥
tadvyakṣarattadādityamabhito'śrayattadvā etadyadetadādityasya paraṁ kṛṣṇa rūpam||3||
Эта сущность потекла и направилось к солнцу. Это был темный цвет солнца. (3)