Корпус текстовПолнотекстовый поискОбычная библиотека

Глава пятая — часть 8

Книга
Маха-упанишада
Издание
edition-upn-224
Раздел
s0027
Язык
ru
Версия текста
fbe9f418d05558d02387

Затем, соединяясь с четырьмя гунами, ум в следующий момент осознает Гандха Танматру (запах) и, таким образом, начинает познавать Землю. Таким образом, будучи объединенным с пятью танматрами, ум, отказавшись от своей тонкости, видит тело, сверкающее в виде частиц огня в небе. (151-152)

Мудрец описывает развитие от тонкого к грубому. Здесь описана последовательность развития пранамайя коши от тонкой маномайи до формы относительно грубых огненных частиц. Эта Пранамайя (жизненная сила) сама по себе, созревая, принимает форму физического тела. Вы сравниваете этот процесс с процессом плавления частиц золота и отливки их в желаемую форму.

अहंकारकलायुक्तं बुद्धिबीजसमन्वितम्। तत्पुर्यष्टकमित्युक्तं भूतहृत्पद्मषट्पदम् ॥१५३॥

तस्मिंस्तु तीव्रसंवेगाद्भावयद्भासुरं वपुः । स्थूलतामेति पाकेन मनो बिल्वफलं यथा ॥१५४॥

ahaṃkārakalāyuktaṃ buddhibījasamanvitam।

tatpuryaṣṭakamityuktaṃ bhūtahṛtpadmaṣaṭpadam ||153||

tasmiṃstu tīvrasaṃvegādbhāvayadbhāsuraṃ vapuḥ ।

sthūlatāmeti pākena mano bilvaphalaṃ yathā ||154||

Само это тело, наделенное качествами эго и соединенное с семенем мудрости, известно как «Пурьяштака», которое подобно шмелю, парящему в лотосе сердца живых существ. В состоянии Пака (совершенства), когда человек визуализирует сильное эмоциональное и сияющее тело, подобное плоду Бильвы, ум становится грубым. (153-154)

मूषास्थद्रुतहेमाभं स्फुरितं विमलाम्बरे। संनिवेशमथादत्ते तत्तेजः स्वस्वभावतः ॥१५५॥

ऊर्ध्वं शिरः पिण्डमयमधः पादमयं तथा। पार्श्वयोर्हस्तसंस्थान मध्ये चोदरधर्मिणम्॥१५६॥

कालेन स्फुटतामेत्य भवत्यमलविग्रहम्। बुद्धिसत्त्वबलोत्साहविज्ञानैश्वर्यसंस्थितः ॥१५७॥

mūṣāsthadrutahemābhaṃ sphuritaṃ vimalāmbare।

saṃniveśamathādatte tattejaḥ svasvabhāvataḥ ||155||

ūrdhvaṃ śiraḥ piṇḍamayamadhaḥ pādamayaṃ tathā।

pārśvayorhastasaṃsthāna madhye codaradharmiṇam ||156||

kālena sphuṭatāmetya bhavatyamalavigraham।

buddhisattvabalotsāhavijñānaiśvaryasaṃsthitaḥ ||157||

В ясном небе этот свет начинает сверкать, как расплавленное золото в сосуде для плавки золота, и начинает формироваться в соответствии со своей природой. Сверху он похож на голову, снизу — на ноги, по бокам — на руки, а посередине — на живот. Со временем оно выражается и принимает форму целостного тела. Человек становится благословлен интеллектом, мужеством, силой, энтузиазмом, знаниями и великолепием. (155-157)

स एव भगवान्ब्रह्मा सर्वलोकपितामहः । अवलोक्य वपुर्ब्रह्मा कान्तमात्मीयमुत्तमम्॥१५८॥

चिन्तामभ्येत्य भगवांस्त्रिकालामलदर्शनः। एतस्मिन्परमाकाशे चिन्मात्रैकात्मरूपिंणि॥१५९॥

अदृष्टापारपर्यन्ते प्रथमं किं भवेदिति । इति चिन्तितवान्ब्रह्मा सद्योजातामलात्मदृक् ॥१६०॥

sa eva bhagavānbrahmā sarvalokapitāmahaḥ ।

avalokya vapurbrahmā kāntamātmīyamuttamam ||158||

cintāmabhyetya bhagavāṃstrikālāmaladarśanaḥ।

etasminparamākāśe cinmātraikātmarūpiṃṇi ||159||

adṛṣṭāpāraparyante prathamaṃ kiṃ bhavediti ।

iti cintitavānbrahmā sadyojātāmalātmadṛk ||160||

Это же тело становится Господом Брахмой, прародителем всех миров. Господь Брахма, непосредственный наблюдатель прошлого, будущего и настоящего, взглянул на свой прекрасный образ и подумал, что нет видимого начала или конца этого крошечного, подобного себе высшего пространства. Что должно произойти в первую очередь? Как только он так подумал, он тут же достиг чистого самоосуществления. (158-160)

अपश्यत्सर्गवृन्दानि समतीतान्यनेकशः । स्मरत्यथो से सकलान्सर्वधर्मगुणक्रमात् ॥१६१॥

लीलया कल्पयामास चित्राः संकल्पतः प्रजाः । नानाचारसमारम्भा गन्धर्वनगरं यथा ॥१६२॥

तासां स्वर्गापवर्गार्थं धर्मकामार्थसिद्धये। अनन्तानि विचित्राणि शास्त्राणि समकल्पयत्॥१६३॥

apaśyatsargavṛndāni samatītānyanekaśaḥ |

smaratyatho se sakalānsarvadharmaguṇakramāt ||161||

līlayā kalpayāmāsa citrāḥ saṃkalpataḥ prajāḥ |

nānācārasamārambhā gandharvanagaraṃ yathā ||162||

tāsāṃ svargāpavargārthaṃ dharmakāmārthasiddhaye |

anantāni vicitrāṇi śāstrāṇi samakalpayat ||163||

Он увидел бесчисленные творения прошлого, и таким образом все порядки добродетелей и качеств возникли в его памяти. С помощью самой Майи он создал в пространстве людей различных форм и варн с той же силой решимости, что и в Гандхарвалоке, которые были наделены различными типами поведения. Для достижения своих четырех целей: Дхармы, Артхи, Камы и Мокши, он создал множество писаний и придумал (создал) рай и ад. (161-163)

विरञ्चिरूपान्मनसः कल्पितत्वाज्जगत्स्थितेः । तावस्थितिरियं प्रोक्ता तन्नाशे नाशमाप्नुयात् ॥१६४॥

न जायते न म्रियते क्वचित्किचित्कदाचन। परमार्थेन विप्रेन्द्र मिथ्या सर्वं तु दृश्यते ॥१६५॥

कोशमाशाभुजङ्गानां संसाराडम्बरं त्यज। असदेतदिति ज्ञात्वा मातृभावं निवेशय ॥१६६॥

virañcirūpānmanasaḥ kalpitatvājjagatsthiteḥ |

tāvasthitiriyaṃ proktā tannāśe nāśamāpnuyāt ||164||

na jāyate na mriyate kvacitkicitkadācana |

paramārthena viprendra mithyā sarvaṃ tu dṛśyate ||165||

kośamāśābhujaṅgānāṃ saṃsārāḍambaraṃ tyaja |

asadetaditi jñātvā mātṛbhāvaṃ niveśaya ||166||

Поскольку мир возникает через воображение ума в форме Брахмана, его (ума) жизнь совпадает с жизнью Брахмана. С окончанием жизни Брахмана этот разум также приходит к концу. О лучший из дважды рождённых. На самом деле никто нигде не рождается, и никто нигде не умирает. Все это, что ясно видно, ложно. Этот материалистический мир — ящик со змеями надежды, лучше отказаться от него. Лучше считать это «ложью» и оставаться стабильным в материнских чувствах. (164-166)

गन्धर्वनगरस्यार्थे भूषितेऽभूषिते तथा। अविद्यांशे सुतादौ वा कः क्रमः सुखदुःखयोः ॥१६७॥

धनदारेषु वृद्धेषु दुःखयुक्तं न तुष्टता। वृद्धायां मोहमायायां कः समाश्वासवानिह ॥१६८॥

यैरेव जायते रागो मूर्खस्याधिकतां गतैः । तैरेव भागैः प्राज्ञस्य विराग उपजायते ॥१६९॥

gandharvanagarasyārthe bhūṣite'bhūṣite tathā।

avidyāṃśe sutādau vā kaḥ kramaḥ sukhaduḥkhayoḥ ||167||

dhanadāreṣu vṛddheṣu duḥkhayuktaṃ na tuṣṭatā।

vṛddhāyāṃ mohamāyāyāṃ kaḥ samāśvāsavāniha ||168||

yaireva jāyate rāgo mūrkhasyādhikatāṃ gataiḥ ।

taireva bhāgaiḥ prājñasya virāga upajāyate ||169||

Независимо от того, обставлен ли город гандхарвов мебелью или нет, как бы он ни выглядел, это не имеет значения. Точно так же эти сыновья и т. д., которые являются частью невежества, также являются формой сансары; Привязанность к ним является причиной печали. Бесполезно испытывать радость или печаль из-за увеличения богатства, женщин и т. д. В этом нет места удовлетворению. Когда привязанность и иллюзия усиливаются, кто имеет право на покой и счастье в этом мире? Мудрецы сторонятся тех самых вещей, обилие которых приносит счастье невежественным людям. (167-169)

अतो निदाघ तत्त्वज्ञ व्यवहारेषु संसृतेः । नष्टं नष्टमुपेक्षस्व प्राप्तं प्राप्तमुपाहर ॥१७०॥

अनागतानां भोगानामवाञ्छनमकृत्रिमम् । आगतानां च संभोग इति पण्डितलक्षणम्॥१७१॥

शुद्ध सदसतोर्मध्यं पदं बुद्धवावलम्ब्य च। सबाह्याभ्यन्तरं दृश्यं मा गृहाण विमुञ्च मा॥१७२॥

ato nidāgha tattvajña vyavahāreṣu saṃsṛteḥ |

naṣṭaṃ naṣṭamupekṣasva prāptaṃ prāptamupāhara ||170||

anāgatānāṃ bhogānāmavāñchanamakṛtrimam |

āgatānāṃ ca saṃbhoga iti paṇḍitalakṣaṇam ||171||

śuddha sadasatormadhyaṃ padaṃ buddhavāvalambya ca |

sabāhyābhyantaraṃ dṛśyaṃ mā gṛhāṇa vimuñca mā ||172||

О мудрый философ! Чего бы ни не хватало в мирских делах, того не желай, а что легко доступно, то принимай. Не желать недостижимого и использовать имеющиеся расходные материалы — вот мудрость. Зная чистую грань между правдой и неправдой, нельзя ни принимать, ни отказываться от внешних и внутренних явлений затмения. (170-172)

यस्य चेच्छा तथाऽनिच्छा ज्ञस्य कर्मणि तिष्ठतः। न तस्य लिप्यते प्रज्ञा पद्मपत्रमिवाम्बुभिः ॥१७३॥

यदि ते नेन्द्रियार्थश्रीः स्पन्दते हृदि वै द्विज। तदा विज्ञातविज्ञेयः समुत्तीर्णो भवार्णवात् ॥१७४॥