निदाघ तव नास्त्यन्यज्ज्ञेयं ज्ञानवतां वर।
प्रज्ञया त्वं विजानासि ईश्वरानुगृहीतया। चित्तमालिन्यसंजातं मार्जयामि भ्रमं मुने ॥१॥
मोक्षद्वारे द्वारपालाश्चत्वारः परिकीर्तिताः । शमो विचारः संतोषश्चतुर्थः साधुसङ्गमः ॥२॥
एकं वा सर्वयत्नेन सर्वमुत्सृज्य संश्रयेत्। एकस्मिन्वशगे यान्ति चत्वारोऽपि वशं गताः ॥३॥
nidāgha tava nāstyanyajjñeyaṃ jñānavatāṃ vara।
prajñayā tvaṃ vijānāsi īśvarānugṛhītayā।
cittamālinyasaṃjātaṃ mārjayāmi bhramaṃ mune ||1||
mokṣadvāre dvārapālāścatvāraḥ parikīrtitāḥ ।
śamo vicāraḥ saṃtoṣaścaturthaḥ sādhusaṅgamaḥ ||2||
ekaṃ vā sarvayatnena sarvamutsṛjya saṃśrayet।
ekasminvaśage yānti catvāro'pi vaśaṃ gatāḥ ||3||
Выслушав все слова своего сына Нидагхи Муни, Риши Рибху сказал: «О Господь! Ты лучший среди мудрых. Теперь тебе больше нечего знать. По великой благодати Божией, ты все понял благодаря своей мудрости и разуму. И все же, о мудрец! Какое бы смятение ни возникло в твоем уме из-за нечистоты, я его устраню. Шама (контроль разума), мысли, удовлетворенность и хорошая компания считаются четырьмя привратниками врат спасения. Если человек прибегает хотя бы к одному из них, то остальные три привратника легко попадают под его контроль. (1-3)
शास्त्रैः सज्जनसंपर्कपूर्वकैश्च तपोदमैः। आदौ संसारमुक्त्यर्थं प्रज्ञामेवाभिवर्धयेत् ॥४॥
स्वानुभूतेश्च शास्त्रस्य गुरोश्चैवैकवाक्यता । यस्याभ्यासेन तेनात्मा सततं चावलोक्यते ॥५॥
śāstraiḥ sajjanasaṃparkapūrvakaiśca tapodamaiḥ।
ādau saṃsāramuktyarthaṃ prajñāmevābhivardhayet ||4||
svānubhūteśca śāstrasya guroścaivaikavākyatā ।
yasyābhyāsena tenātmā satataṃ cāvalokyate ||5||
Прежде всего, чтобы обрести спасение от этого смертного мира, человек должен увеличивать свои добрые знания посредством покаяния, самоконтроля (контроля чувств), писаний и хорошего общества. Человек должен заниматься самоанализом посредством постоянной практики, основанной на опыте своей души, учениях писаний и словах Гуру. (4-5)
संकल्पाशानुसंधानवर्जनं चेत्प्रतिक्षणम्। करोषि तदचित्तत्वं प्राप्त एवासि पावनम्॥६॥
चेतसो यदकर्तृत्वं तत्समाधानमीरितम् । तदेव केवलीभावं सा शुभा निर्वृतिः परा॥७॥
चेतसा संपरित्यज्य सर्वभावात्मभावनाम्। यथा तिष्ठसि तिष्ठ त्वं मूकान्धबधिरोपमः ॥८॥
सर्वं प्रशान्तमजमेकमनादिमध्यमाभास्वरं स्यदनमात्रमचैत्यचिह्नम्।
सर्वं प्रशान्तमिति शब्दमयी च दृष्टिर्बाधार्थमेव हि मुधैव तदोमितीदम्॥९॥
सर्वं किंचिदिदं दृश्यं दृश्यते चिज्जगद्गतम्। चिन्निष्पन्दांशमात्रं तन्नान्यदस्तीति भावय॥१०॥
नित्यप्रबुद्धचित्तस्त्वं कुर्वन्वापि जगत्क्रियाम्। आत्मैकत्वं विदित्वा त्वं तिष्ठाक्षुब्धमहाब्धिवत् ॥११॥
saṃkalpāśānusaṃdhānavarjanaṃ cetpratikṣaṇam।
karoṣi tadacittatvaṃ prāpta evāsi pāvanam ||6||
cetaso yadakartṛtvaṃ tatsamādhānamīritam ।
tadeva kevalībhāvaṃ sā śubhā nirvṛtiḥ parā ||7||
cetasā saṃparityajya sarvabhāvātmabhāvanām।
yathā tiṣṭhasi tiṣṭha tvaṃ mūkāndhabadhiropamaḥ ||8||
sarvaṃ praśāntamajamekamanādimadhyamābhāsvaraṃ syadanamātramacaityacihnam।
sarvaṃ praśāntamiti śabdamayī ca dṛṣṭirbādhārthameva hi mudhaiva tadomitīdam ||9||
sarvaṃ kiṃcididaṃ dṛśyaṃ dṛśyate cijjagadgatam।
cinniṣpandāṃśamātraṃ tannānyadastīti bhāvaya ||10||
nityaprabuddhacittastvaṃ kurvanvāpi jagatkriyām।
ātmaikatvaṃ viditvā tvaṃ tiṣṭhākṣubdhamahābdhivat ||11||
Если бы ты навсегда отказался от стремления к решению и надежде, то ты бы уже достиг этой Кайвальи. Сама природа недеяния ума называется сдерживанием мыслей ума, то есть Самадхи. Это состояние Кайвальи и высшее благополучие называются высшим покоем. Это возможно только тогда, когда ты полностью отречешься от чувства себя во всех материальных вещах этого мира и будешь жить в мире как немой, слепой и глухой человек. Мирское видение того, что все мирно, едино, рождено, может быть, только пережито, не имеет разума и т. д., бесполезно. Это препятствие к самореализации. Все видимое в мире по сути является формой Пранавы. Что бы ни было видимо здесь, то же самое зрелище можно увидеть и в воображаемом мире; это только часть неподвижного Сознания. Поэтому ты должен чувствовать, что за пределами сознания ничего нет. Несмотря на то, что ты продолжаешь заниматься мирскими делами, всегда оставайся просветленным и спокойным, как океан, который остается мирным, зная единство души. Выполнение такой работы дает возможность извлечь пользу. (6-11)
तत्त्वाववोध एवासौ वासनातृणपावकः । प्रोक्तः समाधिशब्देन न तु तूष्णीमवस्थितिः ॥१२॥
निरिच्छे संस्थिते रत्ने यथा लोकः प्रवर्तते । सत्तामात्रे परे तत्त्वे तथैवायं जगद्गणः ॥१३॥
अतश्चात्मनि कर्तृत्वमकर्तृत्वं च वै मुने । निरिच्छत्वादकर्तासौ कर्ता संनिधिमात्रतः ॥१४॥
ते द्वे ब्रह्मणि विन्देत कर्तृताकर्तृते मुने। यत्रैवैष चमत्कारस्तमाश्रित्य स्थिरो भव ॥१५॥
तस्मान्नित्यमकर्ताहमिति भावनयेद्धया । परमामृतनाम्नी सा समतैवावशिष्यते ॥१६॥
tattvāvavodha evāsau vāsanātṛṇapāvakaḥ ।
proktaḥ samādhiśabdena na tu tūṣṇīmavasthitiḥ ||12||
niricche saṃsthite ratne yathā lokaḥ pravartate ।
sattāmātre pare tattve tathaivāyaṃ jagadgaṇaḥ ||13||
ataścātmani kartṛtvamakartṛtvaṃ ca vai mune ।
niricchatvādakartāsau kartā saṃnidhimātrataḥ ||14||
te dve brahmaṇi vindeta kartṛtākartṛte mune।
yatraivaiṣa camatkārastamāśritya sthiro bhava ||15||
tasmānnityamakartāhamiti bhāvanayeddhayā ।
paramāmṛtanāmnī sā samataivāvaśiṣyate ||16||
Это самопознание подобно огню, сжигающему траву похоти. Это называется Самадхи. Простое сидение в тишине — это не Самадхи. Так же, как люди тянутся к драгоценному камню, даже если он лежит там без всякого желания, так же все существа тянутся к Высшему Элементу, который существует просто в существовании. Поэтому, о сын! В этой душе существуют как делание, так и неделание. Только когда душа свободна от желаний, она становится недеятелем, а посредством простой близости она становится деятелем. О, мудрец! И действие, и недействие пребывают в нетленном Боге. В чем бы ты ни увидел это чудо, отраженное в тебе, утвердись в этом. Говоря: «Я вечно не-деятель», остается только сущность, называемая высшим нектаром. (12-16)
निदाघ शृणु सत्त्वस्था जाता भुवि महागुणाः । ते नित्यमेवाभ्युदिता मुदिताः ख इवेन्दवः ॥१७॥
नापदि ग्लानिमायान्ति निशि हेमाम्बुजं यथा। नेहन्ते प्रकृतादन्यद्रमन्ते शिष्टवर्मनि ॥१८॥
आकृत्यैव विराजते मैत्र्यादिगुणवृत्तिभिः । समाः समरसाः सौम्य सततं साधुवृत्तयः ॥१९॥
अब्धिवद्धृतमर्यादा भवन्ति विशदाशयाः । नियतिं न विमुञ्चन्ति माहान्तो भास्करा इव ॥२०॥
nidāgha śṛṇu sattvasthā jātā bhuvi mahāguṇāḥ ।
te nityamevābhyuditā muditāḥ kha ivendavaḥ ||17||
nāpadi glānimāyānti niśi hemāmbujaṃ yathā।
nehante prakṛtādanyadramante śiṣṭavarmani ||18||
ākṛtyaiva virājate maitryādiguṇavṛttibhiḥ ।
samāḥ samarasāḥ saumya satataṃ sādhuvṛttayaḥ ||19||
abdhivaddhṛtamaryādā bhavanti viśadāśayāḥ ।
niyatiṃ na vimuñcanti māhānto bhāskarā iva ||20||